لینکدونی

بهترین ها

تبلیغات

ويلن دوميليون دلاري دزديده شده به صاحبش بازگردانده شد 

به گزارش روز چهارشنبه خبرگزاري آسوشيتدپرس از وين، اين ويلن از جمله سازهاي ساخته شده توسط "آنتونيو جياكومواستراديواري"، سازنده مشهور ويلن ايتالياست، كه يك هفته پيش از آپارتمان شخصي "كريستين آلتن بورگر"موزيسن صاحب نام اتريش دزديده شده بود.

پليس اتريش احتمال مي‌دهد كه ممكن است قيمت اين ويلن تا ‪۳/۴‬ميليون دلار نيز افزايش يابد.

در اين رابطه شش تبعه اهل گرجستان نيز دستگير شده‌اند.

"آلتن بورگر" كه خبر پيدا شدن ويلن خود را از طريق تلويزيون شنيده بود، گفت: ‪۳۰‬سال است كه از اين ساز نگهداري مي‌كند و در واقع اين ساز به قسمتي از زندگي وي مبدل شده است.

گفته مي‌شود، "استراديواري" كه در اواخر قرن هفده و اوائل قرن هجدهم مي زيسته حدود يك هزارآلات موسيقي از جمله ويلن را ساخته است كه حدود ‪۶۰۰‬ عدد از آنها موجود و بقيه يا از بين رفته و يا در موزه‌هاي كشورهاي مختلف جهان نگهداري مي‌شود.

در حال حاضر تعدادي از بهترين نوازنده‌هاي اركسترهاي بزرگ جهان با ويلن‌هاي ساخته شده "استراديواري" به اجراي برنامه مي‌پردازند.

- سنت‌هاي عرصه هنرهاي تجسمي بايد از سوي زنان ايراني حفظ شود 

وي كه براي تحقيق و پژوهش در زمينه هنر معاصر كشورهاي مختلف جهان به ايران آمده است روز سه‌شنبه در گفت وگو با خبرنگار ايرنا افزود: آثار هنرمندان ايراني بنا بر سنت، تركيب بندي چرخشي و نقاشي قديم ايران واجد حركت است و همين پيشينه، نقاش ايراني را در بند موضوع قرار داده است كه البته اين دو عامل وجه تفاوت هنر ايراني با نوع غربي آن محسوب مي‌شود.

اسميت در ادامه به لزوم تعامل دولت با هنرمندان جامعه اشاره كرد و گفت: در غرب نيز دولت به عنوان يك حامي مالي با بخش هنري در ارتباط است و براي پيشرفت هنر جهان اين امر يك ضرورت محسوب مي‌شود.

اين هنرمند توجه به پيشينه هنري و شكل‌هاي بصري برگرفته از سنن و آداب قومي و بومي در هنر ملت‌هاي مختلف را يك ويژگي اثر هنري دانست و يادآور شد: عرصه هنرهاي تجسمي دامنه وسيعي از فعاليت‌هاي هنري از نقاشي و مجسمه سازي تا برخي از ويژگي‌هاي صنايع دستي را در بر دارد كه در طول تاريخ زنان درحفظ وانتقال سنت‌هاي هنري در اين عرصه نقشي تعيين‌كننده داشته‌اند.

وي اضافه كرد: نقشه فرش و طرح پارچه دو گونه از جنبه‌هاي هنري است كه زنان جامعه به حفظ و انتقال آن به نسل‌هاي بعد پرداخته‌اند.

- بیوگرافی ناصر عبدالهی 

او در محله مسجد بلال شهر بندرعباس به دنیا آمد. پدرش کارگر بازنشسته شرکت ملی بود. ناصر فرزند سوم خانواده بود. از 13 سالگی به موسیقی علاقمند شد. فعالیت‌های هنری خود را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی استان هرمزگان آغاز كرد.

وی کار حرفه‌ای را به طور جدی از سال 137۴ خورشیدی آغاز کرد. در سال 1375 همراه با همسرش به تهران آمد. محمدعلی بهمنی شاعر هرمزگانی و دوست نزدیکش، وی را به انتشارات دارینوش معرفی کرد. پس از آن آلبوم‌های ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد.

عبدالهی در سوم آذرماه 1385 در بندرعباس به دلایل نامشخصی بیهوش و به کما رفت و پس از گذراندن 27 روز در کما در بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران درگذشت.

از او چهار فرزند به نام‌های نوید، نازنین، نامی و نینا به جا مانده‌است.

بررسی آثار

عبدالهی در ترانه‌های خود از کسی تقلید نمی‌کرد و صدایی منحصر به فرد داشت. بیشتر اشعار ترانه‌های او از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود. در کار موسیقی به گفته خود وی تحت تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود. طوری که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد.

عبدالهی همچنین با موسیقی غربی و ایرانی آشنا بود و به آثار محمدرضا شجریان و علیرضا افتخاری علاقه بسیاری داشت.

ناصریا

پس از ارائه ترانه ناصریا منتقدان عبدالهی گفتند که این كاری اسپانیولی است و از ملودی‌های جیپسی کینگ برگرفته شده‌است، اما وی معتقد بود که چنین نیست، و این كار ریتم عربی دارد، ریتمی كه بارها با سازهای دیگری نظیر عود،‌ دهل،‌ و دف نواخته شده‌بود. اما تاكنون هرگز با گیتار نواخته نشده‌بود، اما عبدالهی این كار را انجام داد.

ملودی ترانه‌ی ناصریا سال 1376 ساخته شد. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبدالهی هدف از ساخت آن اعتراض ضد ظلم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده‌است. بر اساس متن شعر ناصریا اگر كسی به اسم ناصر بودن قصد یاری مظلومی را داشته‌باشد پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه در پایان پیروز خواهد شد.

آلبوم‌ها
بوی شرجی
هوای حوا
عشق است (همراه با پرویز پرستویی و محمدعلی بهمنی)
دوستت دارم
ماندگار

ناصر عبدالهی خواننده محبوب پاپ ايران چهارشنبه ۲۹ آذر در بيمارستان شهيد هاشمی نژاد در پی از کار افتادن کليه هايش در گذشت.
 

روحش شاد

منوی اصلی

(به خدای کعبه رستگار شدم)

توی نجف يه خونه بود که ديواراش کاهگلی بود

اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود

نصف شبا بلند می شد يه کيسه داشت که بر می داشت
خرماو نون و خوردنی هرچی که داشت تو اون می ذاشت

راهی کوچه ها می شد تا يتيما رو سير کنه
تا سفره خاليشون رو پر از نون و پنير کنه

 شب تا سحر پرسه می زد پس کوچه های کوفه رو
تا پر از بارون بکنه باغ های بی شکوفه رو

بعد از علی کی ميتونه محرم راز من باشه
درد دلم رو گوش کنه تا چاره ساز من باشه

رئوف

E-mail: raoof.sh@gmail.com

آرشیو موضوعی

آرشیو مطالب

نویسندگان

لوگوی ما

اخبار ایران وجهان

امکانات